ถ้าสมมุติว่าเรื่องที่เกิดขึ้นทุกวันนี้เป็นเรื่องที่ถูกวางเอาไว้แล้วตั้งแต่แรก ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นไปต่าง ๆ รอบ ๆ ตัวเราคือสิ่งที่ถูกกำหนดมาแล้ว เพียงแต่.........

เหอะ ๆๆ กะลังเซงอ่านหนังสือก็ไม่รู้เรื่อง กริ้งงงงง เสียงโทรศัพท์ดัง "โหล" รับสายแบบไม่สบอารมณ์ "ไอ้หนุ่มหรอ วินนิ่งไหมสาดดด" ยืนงงสักพัก ใครอะท้ากรูเล่นวินนิ่งแถมรู้ชื่อกรูด้วย "ใครวะ" "ไอ้เวง กรูไอ้บัญไง ซื้อเครื่องเกมส์มาใหม่โว้ย มาช่วยลองหน่อยดิ""ที่ไหน" "บ้านกรูตอนนี้เลยนะ" วะไอ้นี่ใจร้อนอยากแพ้จัง "เออ ๆๆ เด๋วไป อาบน้ำแปป แล้วบ้านมรึงอะตามที่บอกใช่ปะ" แบบยังไม่เคยไปบ้านมันอะ เคยแต่ถาม "เออ เร็ว ๆ นะมรึง"

อาบน้ำเสร็จก็ไปขึ้นรถสองแถวไปตามที่มันบอก หนองไผ่ล้อม ซอย14บ้านหลังสีฟ้า

โอ้มายก้อดดดด!!!! มาถึงแล้ว หนองไผ่ล้อม ซอย 14 บ้านหลังสีฟะ ฟะ ฟะ ฟา ฟ้า....--"

แมร่ง ฟ้าทั้งซอย ทั้งซ้าย ทั้งขวา ทั้งหน้า ทั้งหลัง แล้วกรูจาเหาเจอเรอะ

เดินหาบ้านมัน ครึ่งชั่วโมงได้มั้งกว่าจาเจอ เง้อกรูละเซง

----------------------------------------------------

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าถามสีบ้านของเพื่อน ให้ถามเลขที่บ้านเยย

ไม่รู้เขียนไรดี เลยหาเรื่องปวดหัวมาให้คิดกันเล่น ๆ ละกัน (ก๊อปเค้ามาอีกทีอะ)

มีนักท่องเที่ยว 3 คน เข้าไปเช่าห้องในโรงแรมแห่งหนึ่งราคาคืนละ 3000 บาท

โดยออกค่าเช่าคนละ 1000 บาทฝากให้เด็กถือกระเป๋าไปจ่ายให้ เมื่อเด็กถือกระเป๋านำเงินมาให้เจ้าของโรงแรมได้ลดให้ เหลือ 2500 บาท โดยให้เด็กถือกระเป๋านำไปคืนนักท่องเที่ยว 500 บาท แต่เด็กถือกระเป๋านำไปคืนเพียง 300 บาท โดยแบ่งให้นักท่องเที่ยวคนละ 100 บาท และเด็กถือกระเป๋าเก็บไว้เอง 200 บาท

กลายเป็นนักท่องเที่ยวออกตังคนละ 900 บาท 3 คน เป็น 2700 กับที่อยู่กับเด็กถือกระเป๋าอีก 200 เป็น 2900 บาท แล้ว อีก 100 บาท หายไปไหน

ใครรู้ช่วยตอบที